Έχω βαρεθεί τελευταία να ακούω για την Κάρλα και το Νικολά, για το μπερέ της Κάρλα, για την υπόκλισή της στην Ελισάβετ, για το ρουρηχτό φιλί on camera, για το πόσο τη λάτρεψε ο Τύπος της Αγγλίας και κυρίως για το πόσο απίστευτα θεογκόμενα είναι αυτή η γυναίκα, τόσο που έχει ανεβάσει τη δημοτικότητα του Σαρκοζί, παρά τα χίλια μύρια προβλήματα της χώρας.
Τι να πει κανείς… Αυτές οι ιστορίες γίνονταν πάντα ανάρπαστες και θα συνεχίζουν να γίνονται ανάρπαστες. Χρήμα-Έρωτας-Εξουσία/Επιτυχία: λατρεμένο τρίπτυχο των απαναταχού ταμπλόιντ. Η Γιόκο Όνο και ο Τζον, η Νταϊάνα και ο Ντόντι, η Αθηνά Ωνάση και ο Ντόντα, η Αντζελίνα και ο Μπράντ, ο Ανδρέας και η Μιμή, η Βουγιουκλάκη κι ο Παπαμιχαήλ… Η λίστα έχει πολλά λαμπερά ζευγάρια.
Στην περίπτωση της Κάρλα, ωστόσο, βλέπω την αναπαραγωγή ενός παλιού καλού στερεοτύπου:
Κορίτσι γεννιέται καλλονή. Καλλονή εκμεταλλεύεται τα κάλλη της για να κάνει καριέρα στο χώρο του θεάματος. Καριέρα χρησιμοποιείται από καλλονή ως διαβατήριο για έναν καλό γάμο (και καμιά φορά για ένα ακόμα καλύτερο διαζύγιο, αλλά νωρίς είναι και ας μην τους ματιάξω).
Και αντίστροφα: Μορφωμένος, δυναμικός αλλά μετρίου αναστήματος και εμφάνισης κύριος μπλέκει με την πολιτική. Όταν το επάγγελμα πάει καλά, η οικογένεια πάει σκατά. Κύριος χωρίζει σύζυγο και παντρεύεται στο πι και φι νεότερη καλλονή.
Happy end! (Και ουδεμία πρωτοτυπία)
Είναι λογικό πως η καλλονή θα είχε ελάχιστες ελπίδες να γίνει πρώτη κυρία αν δεν ήταν καλλονή καθώς επίσης ο πρόεδρος θα είχε ελάχιστες πιθανότητες να γυρίσει να τον κοιτάξει μια καλλονή αν δεν ήταν πρόεδρος.
Αν στη θέση του Σαρκοζί ήταν η Μέρκελ και στη θέση της Κάρλα ο Μάρκους Σένκενμπεργκ, τότε ναι, τα πρωτοσέλιδα θα είχαν νομίζω πολύ καλύτερους λόγους να μας πρήζουν τον εγκέφαλο.
